Witamy w Miodokracji
Witamy w Miodokracji

Miód nawłociowy lepszy od manuka - twierdzą naukowcy

Klienci i znajomi często zadają nam pytanie: który miód jest najzdrowszy? Niespodziewaną odpowiedź na to pytanie przyniosły badania polskich naukowców pod kierownictwem profesora Bogdana Kędzi. Kilkanaście lat badań i poddanie analizie setek próbek nie pozostawia wątpliwości. Miodem o najsilniejszym działaniu antybiotycznym (antybakteryjnym) jest miód nawłociowy.

Prace badawcze trwały 15 lat i objęły 485 próbek miodów z Polski i zagranicy. Wyniki wskazują, że aktywność antybiotyczna krajowych miodów odmianowych jest dość zróżnicowana (Patrz tabela). Najwyższą aktywnością antybiotyczną odznaczają się miody: nawłociowy, gryczany i nektarowo-spadziowy (średnia aktywność antybiotyczna kształtuje się odpowiednio na poziomie: 31,8; 30,0 i 29,3 JA/g). Nieco niższą aktywność antybiotyczną wykazują miody: lipowy, spadziowy (w większości wytwarzany ze spadzi iglastej) oraz wrzosowy. Ich średnia aktywność antybiotyczna wynosi odpowiednio: 24,4; 23,5 i 23,4 JA/g.

Natomiast stosunkowo niską aktywność przejawiają takie miody, jak rzepakowy, wielokwiatowy, inne odmiany miodów nektarowych i akacjowy. Charakteryzują się one średnią aktywnością antybiotyczną na poziomie odpowiednio: 18,0; 16,5; 12,4 i 11,0 JA/g.

W tym kontekście zaskakujące są wyniki badań aktywności zagranicznego miodu manuka (średnia aktywność antybiotyczna na poziomie 18,6 JA/g) oraz innych zagranicznych miodów odmianowych (średnia aktywność antybiotyczna na poziomie 13,2 JA/g)
 

Oto tabela wskazująca antybiotyczność poszczególnych miodów:

W badaniach użyto metodę rozcieńczeń seryjnych w podłożu płynnym Antibiotic Medium Broth firmy Merck. W tym celu do jałowej kolbki odważono aseptycznie 10 g miodu i rozpuszczano go w 10 ml płynnego podłoża. Próbkę umieszczano w cieplarce w temp. 37°C na okres 2 godz., w międzyczasie kilkakrotnie ją mieszając. Następnie przy użyciu tego samego podłoża próbkę rozcieńczano dwukrotnie w zakresie od 1:2 do 1:256. Do probówek zawierających po 1 ml odpowiednich rozcieńczeń miodu, dodawano po 0,1 ml 18-godz. hodowli szczepu wzorcowego Staphylococcus aureus ATCC 6538P, w której znajdowało się 104-105 komórek tego drobnoustroju w 1 ml. Próbki inkubowano w temp. 37°C przez 18 godz. Po tym czasie określano najmniejsze rozcieńczenie miodu, które hamowało jeszcze wzrost szczepu wzorcowego. Na tej podstawie ustalano stężenie miodu w podłożu bakteriologicznym, a następnie aktywność antybiotyczną badanej próbki miodu odmianowego w jednostkach aktywności (JA/g).